امشب خیالت راه بسته بر نگاهم
من ماندم و دل پرسه های گاه گاهم

امشب نگاهت را ندارم ،ماه من کو؟
باور نکن من تا همیشه سر براهم

آنچه بر چهره ام نمایان شده نمای عمر نیست حکایت دلِ تنگ است وُ چشمِ مانده به راه برگرد خسته ام بس گِردِ خیالت تابیدم

در مسیری از گذرگاه های پر پیچ جاده ی کوهستانی

پشت درختان در هم تنیده ی حاشیه ی جاده

نزدیک بوته های سبز تمشک

حس نمناکی علف ها

و خیسی زمین

و تاریکی جنگل

و سکوت

و تو

سکوت را به آواز دادم و صدایت کردم

..............................................

بمان با من

که تمام زیبایی ها با تو زیباتر شده

نیستی و می بینمت

می شنومت

می بوسمت.

وصلِ تو

فصلِ تمامِ رنج هایی ست

که

بالِ کبوترانه عشق را می ریزد.

بهاری

نه

گُلِ همیشه بهاری

دلم ,گلم, ستاره ی بیدلمهمه از من می پرسند چرا؟ من میگویم: تورا برزمین پا می نهم اما سرم سیاره ای ست که بر نصف الانهار خیال تو می چرخد سرگردانم و در هر جاده ای به سرهر گردنه ای می تابم گردِ خیال تو... تو کیستی ؟ که هرچه زیبایست را بر تداوم زمان داده ای و هرچه بیشتر عمر میگذرد بیش تر از هر مقیاسی قیاس